Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

Η Ποίηση έγινε για να διορθώνει τα λάθη του Θεού· ή εάν όχι, τότε, για να δείχνει πόσο λανθασμένα εμείς συλλάβαμε την δωρεά του.

Οδυσσέας Ελύτης

 
Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη, το πολύτιμο αυτό συναίσθημα που δίνει μεγαλύτερη αξία σε κάθε στιγμή, σε κάθε πράξη και σκέψη. Η αγάπη προς τους οικείους μας, η αφοσίωση στους ξεχωριστούς εκείνους ανθρώπους που η ύπαρξή τους πλουτίζει τη ζωή μας, μπορεί να μας προσφέρει όχι μόνο ισχυρότερη ευδαιμονία από κάθε υλικό απόκτημα, αλλά και μια βαθύτερη και ουσιαστικότερη θέαση της ίδιας της ζωής.
 
Ανδρέας Εμπειρίκος

Γλώσσα ΣΤ΄ Δημοτικού - 11η Ενότητα

Συγγενικές σχέσεις

Περιεχόμενα:

Συνάντηση Τηλέμαχου Οδυσσέα

Ώρες με τη μητέρα μου

Πρέπει να φανώ γενναίος

Μια οικογένεια ανάμεσα στις άλλες

Διαβάστε:

Καλιότσος Παντελής, Πατέρας και γιος, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 1995

Μανθόπουλος Δημήτρης, Μέρες της Αλκυόνας, εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα, 1993

Μάρρα Ειρήνη, Μια ιστορία για δυο, εκδ. Καοτανιώτη, Αθήνα, 1985

Μεταξά-Παξινού Μαίρη, Σώος και αβλαβής από... την οικογένεια, εκδ. Κέδρος, Αθήνα,2003

Παναγιωτοπούλου Λίτσα, Ένας μπαμπάς για μένα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1990

Σαρή Ζωρζ, Το ψέμα, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 1995

Δείτε:

Ένα καλοκαιρινό παραμύθι, Ουλφ Μάλμρος, 2000 

Ένας πατέρας με 2§ παιδιά, ΧουάνγκΧονγκ, 2001

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο μπαμπάς μου, Πέννυ Παναγιωτοπούλου, 2002

Το παιδί που ήθελε να γίνει αρκούδα, Γιάννικ Χάστρουπ, 2002

Ακούστε:

Η Μάγια, στίχοι Ο. Ελύτης (από τις Μικρές Κυκλάδες), μουσική Μ. Θεοδωράκης

Κοιμήσου, αγγελούδι μου, στίχοι Κ. Βίρβος, μουσική Μ. Θεοδωράκης

Νάνι του Ρήγα το παιδί, στίχοι Ν. Γκάτσος, μουσική Μ. Χατζιδάκις

Οι δικοί μου, στίχοι Γ. Νεγρεπόντης, μουσική Μ. Λοΐζος

Συνάντηση Τηλέμαχου Οδυσσέα

Ώρες με τη μητέρα μου

Το κείμενο είναι απόσπασμα από το λογοτεχνικό βιβλίο της Λίτσας Ψαραύτη Όνειρα από μετάξι. Η ηρωίδα αναφέρεται στη μητέρα της. Είναι πολύ πιθανό η συγγραφέας στην πραγματικότητα να φανερώνει εδώ τις αναμνήσεις που έχει η ίδια από τη μητέρα της την εποχή που εκείνη ήταν νέα και αυτή μικρό κοριτσάκι.
Μαθαίνουμε πως οι γονείς της είχαν παντρευτεί από αγάπη και απέκτησαν δύο παιδιά, την ίδια και τον αδερφό της. Η μητέρα της ήταν κομψή γυναίκα και της άρεσαν πολύ τα λουλούδια, ιδιαίτερα οι γαρδένιες. Συνήθιζε να στολίζει τα μαλλιά της με αυτές ή να τις φοράει σαν βραχιόλια. Γι' αυτό, το άρωμα που έχουν οι γαρδένιες έχει συνδεθεί στο μυαλό της αφηγήτριας με την εικόνα της μητέρας της.
Μια από τις αγαπημένες συνήθειες της μητέρας της ήταν να κάνει περιπάτους στην παραλία, από όπου γυρνούσε με διάφορα βότσαλα που είχαν παράξενα χρώματα και σχήματα και με τα οποία διακοσμούσε το σπίτι ή τον κήπο.
Η ηρωίδα θυμάται με έντονη συγκίνηση τις βόλτες που έκανε όταν ήταν μικρότερη μαζί με τη μητέρα της στην παραλία, αλλά και τα βράδια που η μητέρα τής διάβαζε βιβλία, κάτω από μια λεύκα το καλοκαίρι και δίπλα στο τζάκι το χειμώνα.

Λεξιλόγιο

Καταλαβαίνω τις δύσκολες λέξεις και φράσεις του κειμένου

άψε σβήσε: επιρρηματική φράση που σημαίνει πάρα πολύ γρήγορα, αμέσως.

μη με λησμόνει: καλλωπιστικό φυτό με γαλάζια και λευκά άνθη.

καρπόν κοιλίας: λόγια φράση που σημαίνει το παιδί, το τέκνο,

δεν είχε περάσει τα σαράντα: μεταφορική φράση για να δηλώσει πως η μητέρα της συγγραφέως κόντευε να γίνει σαράντα ετών.

μοσχοβολούσαν: παρατατικός του μοσχοβολώ (ρήμ β' συζ.): βγάζω ευχάριστη μυρωδιά.

είναι ένα με το μυαλό μου: μεταφορική φράση που δηλώνει πόσο είναι συνδεδεμένες στο μυαλό της ηρωίδας οι γαρδένιες και η μορφή της μητέρας της. Όποτε βλέπει ή μυρίζει γαρδένιες, θυμάται τη μητέρα της.

το ακρωτήρι (ουσ.): η άκρη της ξηράς που προεξέχει προς την κατεύθυνση της θάλασσας ♦ ΣΥΝ.: κάβος.

αργασμένος, -η, -ο- μτχ. παρακειμένου του αργάζομαι (ρήμ α' συζ.): σκαλίζομαι· λέγεται κυρίως για τα δέρματα. Η έκφραση «αργασμένα χέρια» σημαίνει ροζιασμένα χέρια (από τη δουλειά και την πάροδο του χρόνου)». · (εδώ) τα «αργασμένα ξύλα» είναι κομμάτια ξύλου γεμάτα αυλάκια και «φαγωμένα» από το νερό και την αρμύρα.

καλλιτεχνικές επεμβάσεις: οι αλλαγές που κάνουμε σε κάποιο αντικείμενο, ώστε να το κάνουμε πιο ωραίο, π.χ. το χρωματίζουμε, το ζωγραφίζουμε κτλ.

να τσαλαβουτάω: υποτακτ. ενεστώτα του τοαλαβουτάω (ρήμ β' συζ.): πατώ μέσα σε νερά ή λάσπες τρέχοντος ή χοροπηδώντας.

πότε θα βγει η γοργόνα: σύμφωνα με το θρύλο, η γοργόνα ήταν η αδερφή του Μ. Αλέξανδρου. Ο θρύλος λέει ότι μετά το χαμό του η γοργόνα σταματούσε τα καράβια που ταξίδευαν και ρωτούσε τους ναυτικούς: «Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;». Αν οι ναυτικοί τής απαντούσαν θετικά λέγοντάς της: «Ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει», εκείνη χαιρόταν και ξαναβουτούσε στα νερά, αφήνοντάς τους να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Στην περίπτωση όμως που της φανέρωναν την αλήθεια, εκείνη βουτούσε πικραμένη στα νερά και παρέσυρε στο χαμό το πλοίο με το πλήρωμά του.

αράζαμε: παρατατικός του αράζω (ρήμ α' συζ.): οδηγώ το πλοίο ή τη βάρκα μου σε μέρος κοντά στη στεριά, κατάλληλο για να ρίξω άγκυρα και να παραμείνει εκεί ♦ (εδώ) ξαπλώνω ή κάθομαι αναπαυτικά.

έκρινε: παρατατικός του κρίνω (ρήμ α' συζ.): έχω γνώμη για κάτι ♦ ΣΥΝ.: θεωρώ, νομίζω.

 


Η λειτουργία της γενικής πτώσης

Όταν η γενική συνοδεύει ουσιαστικό, μπορεί να φανερώνει:

►          σε ποιον ανήκει κάτι:

π.χ. Το δωμάτιο της Ασπασίας είναι τακτοποιημένο.

►          αυτό που περιέχει το ουσιαστικό το οποίο προσδιορίζεται από τη γενική:

π.χ. Μια ομάδα ποδοσφαιριστών επισκέφτηκε το σχολείο μας.

►          την ιδιότητα που έχει το ουσιαστικό το οποίο προσδιορίζεται:

π.χ. Συνάντησα έναν άντρα υψηλού αναστήματος.

Ο αδερφός μου είναι τεσσάρων ετών.

Μετά από ταξίδι τριών ωρών φτάσαμε στο χωριό.

►          το σύνολο που διαιρείται:

π.χ. Κανείς δεν είχε το θάρρος να φάει το τελευταίο κομμάτι της πίτας.

►          το αντικείμενο, δηλαδή το πρόσωπο ή το πράγμα στο οποίο πηγαίνει η ενέργεια του ουσιαστικού που προσδιορίζεται:

π.χ. Πολλοί Έλληνες αγωνίστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας τους.

►          την αιτία για την οποία γίνεται αυτό που δηλώνει το ουσιαστικό που προσδιορίζεται:

π.χ. Η χαρά της δημιουργίας ήταν το χαρακτηριστικό του.

►          το σκοπό για τον οποίο γίνεται αυτό που δηλώνει το ουσιαστικό που προσδιορίζεται:

π.χ. Η μητέρα όλο το πρωί έφτιαχνε την τούρτα γενεθλίων μου.

►          τον τόπο όπου γίνεται ή έγινε αυτό που δηλώνει το ουσιαστικό που προσδιορίζεται:

π.χ. Μαζεύτηκε πολύς κόσμος στο πανηγύρι του χωριού μας.

►          το χρόνο που γίνεται ή έγινε αυτό που δηλώνει το ουσιαστικό που προσδιορίζεται:

π.χ. Του χρόνου θα επιστρέφω στην Ελλάδα.

Των Φώτων καθαγιάζονται τα ύδατα.


Πώς περιγράφω ένα πρόσωπο

Η Φίλη μου η Μυρσίνη

Η Μυρσίνη ήρθε φέτος για πρώτη φορά στο σχολείο μας και είναι φοβερός τύπος. Είναι έξι μήνες μικρότερή μου, δηλαδή είναι εντεκάμισι ετών.

Οι γονείς της έχουν νοικιάσει ένα πανέμορφο σπίτι με μεγάλο κήπο πίσω από το ταχυδρομείο. Κάθε μέρα στο σχολείο είμαστε αχώριστες.

Όταν τη βλέπεις για πρώτη φορά, σε κερδίζει αμέσως το φωτεινό της χαμόγελο και τα κατάμαυρα, γελαστά μάτια της. Είναι αρκετά ψηλή για την ηλικία της και πολύ λεπτή. Τα μαλλιά της είναι μαύρα και σχηματίζουν στις άκρες τους μικρές μπούκλες. Συνήθως τα χτενίζει αλογοουρά, αφήνοντας δύο μικρές τούφες να πέφτουν χαριτωμένα στο πλατύ μέτωπό της.

Είναι πολύ ειλικρινής και φιλική στις σχέσεις της με τους άλλους. Έχει καταφέρει σε μικρό χρονικό διάστημα να γνωριστεί με όλους τους συμμαθητές μας και να κερδίσει την αγάπη μας. Νοιάζεται πολύ για τους άλλους και, όταν καταλάβει πως κάποιος είναι στενοχωρημένος, προσπαθεί με έναν καλό λόγο ή ένα αστείο να τον κάνει να ξεχάσει, έστω και για λίγο, το πρόβλημά του. Μερικές φορές βέβαια θυμώνει, αλλά όχι άδικα. Αυτό που την ενοχλεί πάρα πολύ είναι όταν κάποια μεγαλύτερα παιδιά προσπαθούν να κάνουν τον σπουδαίο στα μικρότερα. Τότε η Μυρσίνη γίνεται αγνώριστη. Το χαμόγελό της σβήνει, τα μάτια της πετούν σπίθες, αλλά και πάλι προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία της και να βρει λύση με τη συζήτηση κι όχι με τσακωμούς.

Μόνο μια φορά δεν τα κατάφερε να μείνει ψύχραιμη. Ορισμένοι συμμαθητές μας άρχισαν να μας ενοχλούν και, παρ’ όλο που τους ζητούσαμε να σταματήσουν, εκείνοι συνέχιζαν το «αστείο» τους. Η Μυρσίνη τότε δεν κρατήθηκε και είπε σε έναν από αυτούς: «Μα καλά, τόσο ανόητος είσαι; Δεν καταλαβαίνεις πόσο ενοχλητικός γίνεσαι;»,

Κουβέντα στην κουβέντα, ξέσπασε φοβερός καβγάς και η λύση δόθηκε από το δάσκαλό μας, που άκουσε προσεκτικά τι είχε γίνει, και μέσα από τη συζήτηση που ακολούθησε καταλάβαμε όλοι, και οι «ενοχλητικοί» συμμαθητές μας αλλά και εμείς που αντιδράσαμε τόσο απότομα, το σφάλμα μας.

Αυτό     το περιστατικό μάς έκανε να δεθούμε πολύ και να γίνουμε πολύ καλές φίλες. Συναντιόμαστε σχεδόν καθημερινά και είτε διαβάζουμε μαζί είτε ακούμε μουσική είτε συζητούμε για το μέλλον μας.

   Είναι  από τις πιο αγαπημένες μου φίλες και μου αρέσει γι’ αυτήν πολύ η συντροφιά της. Νιώθω ότι με συμπαθεί και ότι θέλει να με βοηθήσει όταν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα. Το ίδιο κάνω κι εγώ για εκείνη. Μακάρι η φιλία μας να κρατήσει για όλη μας τη ζωή.

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί

Στην Αθήνα του ’69 ο δεκάχρονος Ηλίας δεν αποδέχεται τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του, προσπαθεί να τον κρατήσει ζωντανό, παίζοντας μαζί του φανταστικά παιχνίδια, και στέλνει γράμματα στη γιαγιά του υπογράφοντας με το όνομα του πατέρα του. Συγκίνηση και πολύ καλή ερμηνεία από τον μικρό Γιώργο Καραγιάννη, που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο. Ίσως η καλύτερη ελληνική ταινία που έχω δει!

Πρέπει να φανώ γενναίος

Το κείμενο μας παρουσιάζει ένα περιστατικό από τη ζωή του μικρού Νικόλα, του πολύ γνωστού ήρωα βιβλίων για παιδιά.
Οι γονείς του μικρού Νικόλα είχαν αποφασίσει να τον στείλουν για πρώτη φορά μόνο του για διακοπές σε μια κατασκήνωση και αγωνιούσαν για το πώς θα αντιδρούσε. Δίσταζαν να του το πουν, αλλά τη συγκεκριμένη ημέρα ο Νικόλας ρώτησε τη μητέρα του πού θα πήγαιναν διακοπές και οι γονείς του θεώρησαν ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να του το ανακοινώσουν. Για να τον προετοιμάσουν ψυχολογικά, του είπαν ότι ήταν πια μεγάλο παιδί και θα έπρεπε να φερθεί ανάλογα. Η μητέρα του μάλιστα του υποσχέθηκε να του ετοιμάσει και το αγαπημένο του γλυκό.
Όταν ο πατέρας τού ανακοίνωσε την απόφασή τους, συνέβη κάτι αναπάντεχο: ο μικρός Νικόλας όχι μόνο δε στενοχωρήθηκε, αλλά πέταξε από τη χαρά του, γιατί στην κατασκήνωση θα είχε την ευκαιρία να αποκτήσει εμπειρίες και να γνωρίσει νέους φίλους.

Τελικά, εκείνοι που έδειξαν να στενοχωριούνται επειδή ο Νικόλας θα έκανε διακοπές μόνος του ήταν οι γονείς του, που δεν μπόρεσαν να κρύψουν την απογοήτευσή τους κι έτσι έμειναν νηστικοί, ενώ ο Νικόλας έφαγε με όρεξη, απολαμβάνοντας το αγαπημένο του γλυκό.

Καταλαβαίνω τις δύσκολες λέξεις και φράσεις του κειμένου

η γκριμάτσα (ουσ.): μια ασυνήθιστη έκφραση που παίρνει το πρόσωπό μας όταν ακούμε κάτι που μας προκαλεί έκπληξη ή μας ταράζει.

κόμπιασε· οριστ. αορίστου του κομπιάζω (ρήμ β' συζ.): μιλώ με δυσκολία, διακότττοντας συνεχώς το λόγο μου. (Συνήθως αυτό γίνεται είτε γιατί είμαι πολύ ταραγμένος είτε επειδή από τη φύση μου έχω πρόβλημα στην ομιλία.)

η κατασκήνωση (ουσ.): (εδώ) ο χώρος που περιλαμβάνει σκηνές (ενδεχομένως και οικήματα, γήπεδα ή άλλες εγκαταστάσεις) στις οποίες τα παιδιά, με τη βοήθεια και την επίβλεψη μεγαλύτερων, ασχολούνται με διάφορες αθλητικές ή εκπαιδευτικές δραστηριότητες.

μάτια γουρλωμένσ. μάτια που έχουν ανοίξει διάπλατα από έκπληξη ή από φόβο και κοιτούν έντονα.

3. Ασύνδετο σχήμα

Όταν οι όροι μιας πρότασης ή προτάσεις ολόκληρες έχουν την ίδια συντακτική λειτουργία μέσα στο λόγο, χωρίς όμως να συνδέονται μεταξύ τους με κάποιον παρατακτικό σύνδεσμο (π.χ. και, ή, ούτε-ούτε, αλλά κτλ.), τότε λέμε ότι έχουμε ασύνδετο σχήμα. Στο ασύνδετο σχήμα χωρίζουμε με κόμμα:

α) όρους μιας πρότασης (υποκείμενα, αντικείμενα, κατηγορούμενα, επιθετικούς προσδιορισμούς κτλ.) που δεν έχουν σύνδεσμο ανάμεσά τους: π.χ., · Είναι έξυπνο, όμορφο, χαμογελαστό κορίτσι.

(Τα επίθετα έξυπνο, όμορφο, χαμογελαστό προσδιορίζουν ως επιθετικοί προσδιορισμοί το ουσιαστικό κορίτσι, άρα έχουν την ίδια λειτουργία μέσα στην πρόταση. Επειδή δε συνδέονται μεταξύ τους με κάποιο σύνδεσμο, χωρίζονται με κόμμα.)

• Τα μαθήματα που μου αρέσουν περισσότερο είναι τα μαθηματικά, η γλώσσα, η ιστορία.

(Οι λέξεις μαθηματικά, γλώσσα, ιστορία είναι υποκείμενα του ρήματος αρέσουν, αλλά δε συνδέονται μεταξύ τους και γι' αυτό χωρίζονται με κόμμα.)

β) ανεξάρτητες ή εξαρτημένες προτάσεις (ανεξάρτητη με ανεξάρτητη πρόταση, εξαρτημένη με εξαρτημένη) που δεν έχουν σύνδεσμο ανάμεσά τους:

π.χ. · Περπατούσε, έτρεχε, χόρευε, εκδήλωνε τη χαρά της με κάθε τρόπο. (Οι προτάσεις Περπατούσε, έτρεχε, χόρευε, εκδήλωνε τη χαρά της με κάθε τρόπο είναι ανεξάρτητες και έχουν την ίδια συντακτική λειτουργία, δηλαδή είναι ισοδύναμες. Επειδή όμως δε συνδέονται μεταξύ τους, χωρίζονται με κόμμα.)

• Ρωτούσε αν ήμασταν καλά, αν χτυπήσαμε, αν φοβηθήκαμε με το δυστύχημα.

(Οι εξαρτημένες ερωτηματικές προτάσεις αν ήμασταν καλά, αν χτυπήσαμε, αν φοβηθήκαμε με το δυστύχημα έχουν την ίδια συντακτική λειτουργία, δηλαδή είναι αντικείμενα στο ρήμα ρωτούσε. Επειδή όμως δε συνδέονται μεταξύ τους, χωρίζονται με κόμμα.)

Προσοχή!

Για να έχουμε ασύνδετο σχήμα, πρέπει οι προτάσεις να έχουν ισοδύναμη συντακτική λειτουργία. Δέστε το παράδειγμα:

Ήθελα να του πω να προσέχει.

(Οι εξαρτημένες βουλητικές προτάσεις «να του πω» και «να προσέχει» δε χωρίζονται με κόμμα, γιατί η δεύτερη πρόταση είναι αντικείμενο του ρήματος «πω», δηλαδή η δεύτερη πρόταση είναι «υποταγμένη» στην πρώτη.)

Μια οικογένεια ανάμεσα στις άλλες

   Το κείμενο είναι ένα άρθρο που έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Ερευνητές και αναφέρεται στο θεσμό της οικογένειας.

   Μέσα από αυτό ένα παιδί, ο Θανάσης Παπαδόπουλος, παρουσιάζει όλα τα είδη οικογενειών, από την παραδοσιακή μέχρι πιο σύγχρονες μορφές, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί με την εξέλιξη της κοινωνίας.


Άσκηση 5 από το Βιβλίο του Μαθητή

   Η σχολική εφημερίδα ετοιμάζει αφιέρωμα για τη 15η Μαΐου, την Παγκόσμια Ημέρα της Οικογένειας, και θα δημοσιευτούν τα τρία καλύτερα κείμενα. Για το σκοπό αυτό γίνεται στην τάξη σας διαγωνισμός γραπτών κειμένων.

   Αφηγηθείτε σε 150-200 λέξεις ένα συγκεκριμένο οικογενειακό περιστατικό και κλείστε το κείμενό σας με την τελευταία φράση του κειμένου «Το πιο σημαντικό σε μια οικογένεια: να είναι όλοι καλά μεταξύ τους, να συζητάνε και να βοηθάνε ο ένας τον άλλον». Δώστε στο κείμενο σας έναν τίτλο και μπορείτε, αν θέλετε, να το συνοδέψετε με σχετικές εικόνες ή φωτογραφίες.

   Το περασμένο καλοκαίρι συνέβη κάτι που αναστάτωσε την οικογένειά μου. Η μεγαλύτερη αδερφή μου, που είναι δεκαέξι χρόνων, ανακοίνωσε στους γονείς μου πως θα πήγαινε μόνη της διακοπές με την παρέα της.

   Η μαμά, ακούγοντάς τη, μόνο που δε λιποθύμησε κι ο μπαμπάς έσκυψε αμίλητος το κεφάλι του. Όταν το κάνει αυτό ο μπαμπάς, σημαίνει πως σκέφτεται και κανείς δεν πρέπει να τον ενοχλήσει για κανένα λόγο. Πέρασε λίγη ώρα, στη διάρκεια της οποίας προσπαθούσαμε να συνεφέρουμε τη μαμά. Κάποια στιγμή ο μπαμπάς σήκωσε το κεφάλι, ξερόβηξε και είπε όσο πιο ήρεμα μπορούσε: «Δε νομίζεις, Ισμήνη, πως είσαι λίγο μικρή για να μας ανακοινώνεις απλά τις αποφάσεις σου; Εμείς μέχρι τώρα, όταν θέλαμε να πάρουμε μια απόφαση, τη συζητούσαμε όλοι μαζί σαν οικογένεια. Τώρα τι άλλαξε;». Η Ισμήνη ένιωσε πολύ άσχημα, δεν έβγαλε κουβέντα και πήγε και κλείστηκε στο δωμάτιό της.

   Η μαμά πήγε αμέσως κοντά της για να την πείσει να έρθει να το συζητήσουμε όλοι μαζί, αλλά η Ισμήνη αρνήθηκε λέγοντας πως ήθελε να μείνει για λίγο μόνη της. Οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν πολύ άσχημες, γιατί ο μπαμπάς περίμενε απ’ την Ισμήνη να του ανακοινώσει πότε θα ήταν έτοιμη να συζητήσουμε το πρόβλημα, αλλά εκείνη όλο και το ανέβαλλε.

   Ώσπου ένα απόγευμα η Ισμήνη ήρθε αλλιώτικη στο σπίτι. Μας φώναξε όλους στο καθιστικό και μας ανακοίνωσε πως ήταν έτοιμη για συζήτηση.
   Ο μπαμπάς και η μαμά τής είπαν πως μπορούσε να πει ελεύθερα τη γνώμη της, όπως πάντα. Εγώ καθόμουν ήσυχα σε μα γωνιά και τους παρατηρούσα. Η Ισμήνη παραδέχτηκε πως ήταν λίγο απότομη και βιαστική στις αντιδράσεις της, αλλά όλο αυτό το διάστημα προβληματίστηκε με όσα είχαν συμβεί. Δυσκολεύτηκε να αλλάξει γνώμη, την επηρέασε όμως ο μεγαλύτερος ξάδερφός μας ο Θανάσης, τον οποίο συνάντησε τυχαία καθώς γύριζε από το σχολείο. Όταν έμαθε την κατάσταση που επικρατούσε στο σπίτι μας, ο Θανάσης είπε στην αδερφή μου πως ήταν επιπόλαιη, γιατί σε λίγα χρόνια θα παρακαλούσε να μπορούσε να ξαναζήσει ξένοιαστες διακοπές με την οικογένειά της, όπως όταν ήταν παιδί. Τελειώνοντας, η Ισμήνη είπε: «Σε όλο το δρόμο σκεφτόμουν τα λόγια του Θανάση και κατέληξα πως είχε δίκιο. Νομίζω πως μπορώ να περιμένω λίγο ακόμα και να μη χάσω αυτές τις ξένοιαστες μέρες που μπορούμε να μοιραστούμε ως οικογένεια». Τότε ο μπαμπάς σηκώθηκε και με πλατύ χαμόγελο της είπε: «Ισμήνη μου, χαίρομαι που πήρες μόνη σου μια απόφαση που τη θέλαμε πολύ κι εμείς αλλά δε θα ήταν σωστό να σ' την επιβάλουμε. Ήταν μια μικρή περιπέτεια, απ’ αυτές που συμβαίνουν σε κάθε οικογένεια.

   «Απ’ όλα αυτά όμως καταλάβαμε όλοι μας τι είναι το πιο σημαντικό σε μια οικογένεια: να τα πηγαίνουν όλοι καλά μεταξύ τους, να συζητάνε και να βοηθάνε ο ένας τον άλλον».

Ακριβολογία

Ακριβολογία λέγεται η χρησιμοποίηση της κατάλληλης σε κάθε περίπτωση λέξης, ώστε και το νόημα της φράσης να αποδίδεται ακριβώς και να αποκλείονται ασάφειες και παρερμηνείες. Η ακριβολογία μοιάζει με την κυριολεξία, αλλά είναι πολύ ευρύτερη απ' αυτήν, γιατί η κυριολεξία περιορίζεται μόνο στη χρησιμοποίηση λέξεων με την αρχική τους σημασία, ενώ στην ακριβολογία ενδιαφέρει αν η λέξη που χρησιμοποιήθηκε είναι η πιο κατάλληλη για την περίσταση, άσχετα αν χρησιμοποιείται με κυριολεκτική ή μεταφορική σημασία. Η χρησιμοποίηση μιας όχι πετυχημένης λέξης λέγεται ανακριβολογία ή και ακυριολεξία.

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?