Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

Η Ποίηση έγινε για να διορθώνει τα λάθη του Θεού· ή εάν όχι, τότε, για να δείχνει πόσο λανθασμένα εμείς συλλάβαμε την δωρεά του.

Οδυσσέας Ελύτης

 
Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη, το πολύτιμο αυτό συναίσθημα που δίνει μεγαλύτερη αξία σε κάθε στιγμή, σε κάθε πράξη και σκέψη. Η αγάπη προς τους οικείους μας, η αφοσίωση στους ξεχωριστούς εκείνους ανθρώπους που η ύπαρξή τους πλουτίζει τη ζωή μας, μπορεί να μας προσφέρει όχι μόνο ισχυρότερη ευδαιμονία από κάθε υλικό απόκτημα, αλλά και μια βαθύτερη και ουσιαστικότερη θέαση της ίδιας της ζωής.
 
Ανδρέας Εμπειρίκος

Δράσεις στην τάξη

   Η Τάξη μας συμμετείχε στο 1ο Διαδικτυακό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 3 Ιουνίου. Το θέμα της εισήγησής μας ήταν «η Επιστήμη στη ζωή μας». Μπορείτε πατώντας στην παρακάτω εικόνα να παρακολουθήσετε την παρουσίαση.

Εισηγητές

Βασίλης Θεοδωρακόπουλος

Ιορδάνης Μπαγάκης

Ιωάννης Λίγγος

Κυριακή Παγώνη

Παναγιώτα Ευταξία

Μυρτώ Γιαννακοπούλου

Αμαντέο Τσάρα

 

 

 

 

 

 

 

Μαθη­τές Τμήματος ΣΤ Τάξης

Όνομα

Επώνυμο

ΜΥΡΤΩ

ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ

ΕΥΤΑΞΙΑ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

ΚΑΡΥΔΑΣ

ΗΛΙΑΝΑ

ΚΕΛΕΣΕΝΛΗ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

ΚΕΧΑΓΙΑΣ

ΝΙΚΟΛ

ΚΟΛΕΒΑ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ

ΚΟΝΤΑΝΑΣ

ΠΕΛΑΓΙΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ

ΝΙΚΟΣ

ΛΑΜΠΑΔΑΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ

ΛΙΓΓΟΣ

ΝΙΚΟΛΕΤΑ

ΜΑΝΔΡΑΟΥ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ

ΜΑΡΚΟΥ

ΙΟΡΔΑΝΗΣ

ΜΠΑΓΑΚΗΣ

ΜΙΧΑΕΛΑ

ΜΠΟΥΜΠΑΡΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ

ΠΑΓΩΝΗ

ΑΜΑΝΤΕΟ

ΤΣΑΡΑ

Συνάντηση με τον συγγραφέα Δημήτρη Νάσκο

Μουσικός - δάσκαλος Δημιουργικής Γραφής - συγγραφέας - ποιητής - στιχουργός - συνθέτης

Ο Δημήτρης Νάσκος γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Μουσικές Επιστήμες στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Επίσης φοίτησε σε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας: Πολιτισμικές Σπουδές (σημειολογία και επικοινωνία) και Δημιουργική Γραφή. Έχει εκδώσει ένα αλληγορικό παραμύθι για εφήβους (Rabbit Man, 2013, Θερμαϊκός) και μια συλλογή με ποιήματα και στίχους (Όσα φύλαξε ο καιρός, 2016, Ιωλκός). Το 2015 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ μουσικής με προσωπικές συνθέσεις και αφηγήσεις (Music Kitchen). Κατά καιρούς έχει παρακολουθήσει σεμινάρια ιστορίας και φιλοσοφίας της τέχνης, θεατρικής και κινηματογραφικής γραφής, πολιτισμού και ψυχολογίας. Το 2017 συμμετείχε στο τρίτο διεθνές συνέδριο δημιουργικής γραφής που έλαβε χώρα στην Κέρκυρα με τίτλο εισήγησης: Η κινηματογραφική γραφή στη μεταμοντέρνα εποχή. Στο παρελθόν έχει εργαστεί ως ραδιοφωνικός παραγωγός και DJ. Από το 2008 ασχολείται ενεργά με την αστρονομία.

Εμείς έχουμε τη χαρά να δεχτούμε στην παρέα μας τον Δημήτρη Νάσκο. Θέλουμε να τον ρωτήσουμε τόσα πολλά πράγματα... Τόσα πολλά που πραγματικά δεν μπορούν να χωρέσουν στο κεφάλι μας, πολύ περισσότερο σ'  αυτήν την ιστοσελίδα. Ας αναφέρουμε μερικά από αυτά:

Τι όργανα παίζει;

Γιατί διάλεξε να γίνει μουσικός;

Ποιος μουσικός τον επηρέασε;

Ποιος μουσικός της κλασικής μουσικής του αρέσει;

Ποιος Έλληνας μουσικός τον εμπνέει;

Ποιες συμβουλές έχει να μας δώσει για να γράφουμε καλά κείμενα;

Γιατί γράφετε βιβλία;

Τι σας έκανε να γράψετε πεζό ή ποίηση;

Τι διαφορετικό έχει ένα ποίημα από ένα στίχο για τραγούδι;

Έχει ασχοληθεί κανείς άλλος με τους στίχους που έχετε γράψει;

Τι είδους μουσική γράφετε;

Μόρια και άτομα

Υλικά:

οδοντογλυφίδες

πλαστελίνες διαφόρων χρωμάτων

Τι κάναμε:

Προβάλαμε στον πίνακα μοντέλα διαφόρων μορίων και προτείναμε στους μαθητές μας να τα κατασκευάσουν χρησιμοποιώντας οδοντογλυφίδες για να αναπαραστήσουν τους χημικούς δεσμούς των ατόμων και πλαστελίνες διαφόρων χρωμάτων για τα άτομα που απαρτίζουν τα μόρια. Τα παιδιά ανταποκρίθηκαν πολύ θετικά σ' αυτήν την δραστηριότητα.

Κατασκευάσαμε μοντέλα μορίων

Οι απαρχές της ποίησης *

της Ελένης Σβορώνου

   Θυμάμαι, όταν άκουγα τα μαγικά ξόρκια της γιαγιάς μου που πάλευε να με ξεματιάσει, διόλου δεν μ’ ένοιαζε το νόημα. Ούτε που καταλάβαινα τις λέξεις, αλλά η γλύκα του ρυθμού αλλά και η βεβαιότητα ότι προέρχονταν από έναν άλλον κόσμο, μυστικό με μάγευε. Κάπως έτσι, από τα μάγια, τις βασκανίες, τα ξεματιάσματα, τους χρησμούς αλλά και τα γνωμικά, τα αινίγματα, τις παροιμίες και τους γλωσσοδέτες ίσως να ξεκίνησαν οι άνθρωποι να φτιάχνουν έμμετρο λόγο. Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι τη δημιουργία των πρώτων ποιητικών έργων η απόσταση είναι μεγάλη. Πώς εμφανίστηκε άραγε η ποίηση στην Ελλάδα; Ήταν ο Όμηρος ο πρώτος Έλληνας ποιητής; Για ποιο λόγο διδάσκονται ακόμη και σήμερα τα έργα του Ομήρου στα σχολεία πολλών χωρών της Ευρώπης; Τι είναι αυτό που κάνει την ποιητική τέχνη του Ομήρου να αντέχει τόσες χιλιάδες χρόνια; Αυτά και πολλά άλλα καυτά ερωτήματα θα θέλαμε να απευθύνουμε στον Όμηρο. Έτσι, οι Ερευνητές, μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισαν να του πάρουν την πολυπόθητη συνέντευξη!

Κύριε Όμηρε, μιλήστε μας για την ποίηση…

 Ερευνητές: -Κύριε Όμηρε, χμ είναι λίγο λεπτό το ζήτημα, αλλά, πείτε μας, είστε τυφλός ή πρόκειται μόνο για φήμες;

Όμηρος: -Η παράδοση λέει ότι είμαι τυφλός. Δεν είναι παράξενο. Στην εποχή μου, τον 8ο αι. πΧ, οι Έλληνες πίστευαν ότι οι τυφλοί είχαν το χάρισμα της έμπνευσης και της επικοινωνίας με τους θεούς. Για παράδειγμα, οι μάντεις, όπως ο Τειρεσίας, ήταν τυφλοί.

Ερευνητές: -Ίσως επειδή με τα μάτια της ψυχής, του νου και της φαντασίας βλέπεις περισσότερα...

Όμ.: —Ακριβώς. Μ' αυτή την έννοια, ναι, είμαι τυφλός!

Ερ.: -Τι πιστεύετε, τότε, για την «εικονική πραγματικότητα», που είναι κάτι ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια;

Όμ.: -Πώς είπατε;

Ερ.: -Συγνώμη, κάτι δικά μας λέμε, της εποχής μας! Πείτε μας, λοιπόν, για σας η έμπνευση είναι θείο δώρο; Και στην Οδύσσεια και στην Ιλιάδα ξεκινάτε με επίκληση στις Μούσες.

Όμ.: -Α, ναι! Την εποχή που αποστήθιζαν ακόμη αποσπάσματα από το έργο μου, μπορούσες ν' ακούσεις μαθητές να απαγγέλουν τους πρώτους στίχους της Οδύσσειας. «Ανδρα μοι έννεκε, μούσα, πολύτροπον...», δηλαδή «Τον άντρα τον πολύπραγο τραγούδησε μου, ω Μούσα...». Και, Βέβαια, πιστεύω στη θεία έμπνευση. Όπως όλοι οι άνθρωποι της εποχής μου. Ακούστε το θαυμάσιο μύθο για τη γέννηση της ποίησης και όλων των τεχνών: ο Δίας, πατέρας των θεών και άπιστος σύζυγος της Ήρας, ενώθηκε με τη Μνημοσύνη και από το γάμο τους γεννήθηκαν εννέα κόρες, που άλλο δεν είχαν στο μυαλό τους από το τραγούδι. Ήταν οι Εννέα Μούσες, που έστησαν το παλάτι τους κοντά στην κορφή του χιονοσκέπαστου Ολύμπου. Από ‘κει πορεύονταν προς την κορφή του Ολύμπου και όλη η γη αντηχούσε από το γλυκό τραγούδι τους. Στην κορυφή του Ελικώνα, άλλοτε, έστηναν χορό κι από κει τις τύλιγαν τα σύννεφα και τις ανέβαζαν κοντά στον πατέρα τους, τον Δία. Τις νύχτες εκείνες άκουγες την εξαίσια φωνή τους να υψώνεται στον ουρανό. Οι Μούσες, χάριζαν σ όποιον αγαπούσαν ένα δώρο: οπό το στόμα του κυλούσαν γλυκά λόγια και γλυκό τραγούδι.

Ερ.: -Και ποια από τις Εννέα Μούσες είναι η δική σας προστάτιδα;

Όμ.: -Η Καλλιόπη είναι η προστάτιδα της επικής ποίησης. Αυτή είναι και η πιο σεβαστή απ' όλες τις Μούσες!

Ερ.: -Τη μητέρα τους τη λέγανε Μνημοσύνη. Πραγματικά, απομνημονεύατε όλους αυτούς τους στίχους;

Όμ.: -Κοιτάξτε, για σας η ποίηση είναι μια μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης. Και είναι υπόθεση ατομική. Εμείς φτιάχναμε ποιήματα και για να επικοινωνήσουμε, να διδάξουμε τις νέες γενιές και να μνημονεύσουμε την ιστορία μας. Σκεφτείτε τι θα κάνατε χωρίς εφημερίδες, βιβλία, τηλεοράσεις... Πώς θα γνωρίζατε την Ιστορία σας και πώς θα μεταδίδατε στα παιδιά τη γνώση; Πώς θα διασκεδάζατε; Όλα αυτά τα έκαναν προφορικά μέχρι την εποχή μου και τα ποιήματα ήταν ένας αποτελεσματικός τρόπος να «αποθηκεύουν πληροφορίες», να διαπαιδαγωγούν και να ψυχαγωγούν ταυτόχρονα. Γι' αυτό μπορεί να σας φαίνεται παράξενο που είναι τόσο μακροσκελή τα έπη -τα ποιήματα, δηλαδή, της δικής μου τεχνοτροπίας.

Ερ.: -Και πώς, τελικά, καταφέρνετε να θυμάστε τόσους στίχους;

Όμ .: -Α, είναι ολόκληρη τεχνική η απομνημόνευση και, δυστυχώς, εσείς δεν γνωρίζετε πολλά για τη λεγάμενη «μνημοτεχνική». Για παράδειγμα, υπήρχε το κόλπο της επανάληψης στερεότυπων στίχων. Έχετε προσέξει πόσες φορές επικαλούμαι τη «ροδοδάχτυλη αυγούλα», στα ποιήματά μου; Ή πόσες φορές περιγράφω με τον ίδιο ακριβώς στίχο μια πληγή, ένα γεύμα, μια αναχώρηση; Μπορεί εσείς να το βρίσκετε βαρετό, αλλά για μας ήταν πολύ χρήσιμο.

Ερ.: -Τελικά η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι δικά σας έργα ή μήπως απλώς συρράψατε προηγούμενα ποιήματα συναδέλφων σας; Αυτό το ρωτάω, γιατί, για παράδειγμα, κάποιες φορές μοιάζει να ξεχνάτε τι γράψατε στους προηγούμενους στίχουςΙ Στη ραψωδία τ της Οδύσσειας, η Ευρύκλεια, η υπηρέτρια του Οδυσσέα, αναγνωρίζει τον ήρωα από την ουλή που έχει στο πόδι. Όταν όμως ο Οδυσσέας, στην προηγούμενη ραψωδία, ανασηκώνει τα ρούχα του για να αναμετρηθεί με τον Ίρο, κανείς δεν προσέχει την ουλή!

Όμ.: -Εσείς οι δημοσιογράφοι θέλετε να τα βλέπετε όλα ή μαύρα ή άσπρα. Φυσικά και χρησιμοποίησα τη δουλειά που είχαν κάνει οι προκάτοχοί μου. Αλλά εσείς το έχετε κάνει πια... ομηρικό ζήτημα! Τι σημασία έχει αν σε μερικά σημεία φαίνεται να ξεφεύγει λίγο η υπόθεση του έργου; Νομίζετε ότι οι ακροατές μου θυμούνταν όλες τις λεπτομέρειες της δράσης; Χαίρονται με την ποιότητα της τέχνης μου. Όλοι γνωρίζουν τι θα γίνει στο τέλος κι όμως ακούνε με μεγάλη προσοχή!

Ερ.: -Τελικά είστε υπαρκτό πρόσωπο; Γιατί έχουν εκφραστεί αμφιβολίες ακόμη και γι’ αυτό...

Όμ.: —Οι αρχαίοι προγονοί σας, πάντως, δέχονται ότι ο ποιητής της Ιλιάδας και της Οδύσσειας ήμουν εγώ. Μπορεί ελάχιστα να είναι γνωστά για τη ζωή μου, αλλά.., Μήπως να σας απαγγείλω λίγο Ιλιάδα, Με κούρασε αυτή η συνομιλία!

Ερ .: —Τι κρίμα! Είχαμε τόσα να σας ρωτήσουμε ακόμη... Για την εποχή για την οποία γράφετε, για τη γνώμη σας για τους θεούς που διαρκώς επεμβαίνουν στη ζωή των ηρώων σας, για το ύφος και τη γλώσσα σας...

Όμ.: -Μα, τα ίδια τα κείμενα θα σας δώσουν τις απαντήσεις που θέλετε. Γι' αρχή, διαβάστε τη σκηνή της συνάντησης του Οδυσσέα με τη Ναυσικά. Είναι από τις αγαπημένες μου!

*Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ερευνητές» στι 28-1-2001

Έχω ένα φιλαράκο

που τον λένε Κυριάκο.

Το παίζει φιλαναγνώστης

και είναι Βολιώτης.

 

Η δουλειά του είναι φιλόλογος

αλλά τον πάω για φιλόσοφο.

Είναι και φιλόζωος

και στο παιχνίδι εκπρόσωπος.

 

Η φιλενάδα του είναι ομορφούλα

αλλά και λίγο χαζούλα.

Η μάνα του νταρντάνα

αλλά, τι να πώ; Είνι κι αυτή μάνα...

Γιώργος Καραμανλής

Ανακάλυψη της Μαύρης Τρύπας

Έδωσα στα παιδιά την παρακάτω εισαγωγή και τους ζήτησα να τη συνεχίσουν.

     Ήμασταν όλοι ξετρελαμένοι. Ο κύριος Βασίλης θα μας πήγαινε εκδρομή στο ακρωτήριο Κανάβεραλ στη Φλόριντα, βόρεια της ακτής Cocoa Beach, στις ΗΠΑ. Εκεί βρίσκεται η φημισμένη βάση από όπου εκτοξεύονται όλοι οι πύραυλοι των Αμερικανών στο διάστημα.

     Ετοιμάσαμε βαλίτσες και μετά από 5 ώρες πτήση φτάσαμε στην Τάμπα, στη Φλόριντα. Τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο και την άλλη μέρα πρωί πρωί μπήκαμε με λεωφορείο στη βάση. Ούτε στο πιο περιπετειώδες μας όνειρο δεν είχαμε φανταστεί ότι μια μέρα θα μπαίναμε σε αληθινό πύραυλο. Ναι! Κάναμε δυάδες και σε λίγο βρισκόμασταν μέσα στο Crew Dragon, το διάσημο αμερικανικό διαστημόπλοιο. Η ξεναγός μας εξηγούσε κάθε μας απορία και εμείς ρωτούσαμε για τα πάντα.

     Ξαφνικά ακούστηκαν παράξενοι θόρυβοι. Οι πόρτες του διαστημοπλοίου έκλεισαν και οι μηχανές του πήραν μπροστά. Ωχ! Αυτό δεν ήταν μέσα στο πρόγραμμα! Σε μια οθόνη διαβάσαμε με τρόμο: ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ! Αρχίσαμε να τσιρίζουμε…

( Συνέχισε την περιπέτεια. Κόψε το κομμάτι που έγραψα εγώ, κόλλησέ το στο τετράδιό σου και «καλή πτήση»)

Συνέχεια 1η:

Τότε εκτοξεύτηκε ο πύραυλος και τα παιδιά συνέχιζαν να τσιρίζουν. Ύστερα από 3 χρόνια ταξιδιού φτάσαμε στην μαύρη τρύπα. Μπήκαμε μέσα της, γιατί ο κ. Βασίλης ήθελε να δει τι υπάρχει στο εσωτερικό της.

Έπειτα από ένα δίλεπτο μας πήγε... σε άλλη χρονοδιάσταση!!! Μην νομίζετε ότι ήταν καμιά δεκαετία του '80. Ήταν η εποχή των δεινοσαύρων! Κοιτάμε γύρω μας και βλέπουμε ΓΙΓΑΝΤΙΟΥΣ δεινόσαυρους να κοιμούνται. Τότε λέει ο κ. Βασίλης: «Παιδιά, να ξέρετε ότι μόνο αν περπατήσουμε με τις μύτες θα μπορέσουμε να σωθούμε». Έτσι εμείς τον ακούσαμε και περπατήσαμε στις μύτες. Έπειτα προσέξαμε ότι δεν περπατούσαμε σε έδαφος, αλλά σε ένα γιγάντιο δηλητηριώδες φίδι. Αμέσως όλοι μας αρχίσαμε να τρέχουμε και να τσιρίζουμε. Με τις τσιρίδες μας ξύπνησαν και οι δεινόσαυροι, τα γιγάντια φίδια και ό,τι άλλο υπήρχε μέσα σ' εκείνη τη γιγάντια σπηλιά. Ξαφνικά έρχεται ένα πτηνό με μεγάλη μύτη και αρπάζει την Χριστίνα, την Έλενα, την Βάσω και φεύγει.

Εμείς φύγαμε σοκαρισμένοι και πήγαμε παραπέρα να χτίσουμε μια καλύβα και... ναι!!! Την χτίσαμε με κρεβάτια και τα όλα τα απαραίτητα.

Ο κ. Βασίλης μας πρότεινε να ζήσουμε εκεί κι όλοι μας συμφωνήσαμε. Έτσι ζήσανε οι δεινόσαυροι χάλια κι εμείς καλύτερα.

Ιορδάνης Μπαγάκης

Συνέχεια 2η:

Δεν ξέραμε τι ήταν αυτή η μαύρη τρύπα. Τότε απογειωθήκαμε και περάσαμε μέσα από όλα τ' αστέρια. Η θέα ήταν πολύ όμορφη. Ο Νίκος έβγαζε φωτογραφίες τους πλανήτες, εγώ μιλούσα με τον ΓΙώργο και όλα τα κορίτσια συνέχιζαν να τσιρίζουν.

   Ξαφνικά ο κ. Βασίλης έκοψε ταχύτητα, γιατί πλησιάζαμε κοντά στην μάυρη τρύπα. Αυτό ήταν επικίνδυνο, γιατί θα μας ρουφούσε μέσα της και δεν θα μπορούσαμε να ξαναγυρίσουμε στη Γη. Ο Νίκος συνέχιζε να τραβάει φωτογραφίες της μαύρης τρύπας, ο Γιώργος έκανε αστεία και ο κ. Βασίλης άρχιζε να διαβάζει Μαθηματικά, για να είναι έτοιμος για το μάθημα της επόμενης ημέρας. Τότε εγώ βγήκα από το διαστημόπλοιο μαζί με τον Κεχαγιά για έναν διαστημικό περίπατο.

Μου έκανε εντύπωση η σκιά της μαύρης τρύπας από τα σύννεφα σκόνης και αερίων. Αφού τελείωσε ο περίπατός μας, μπήκαμε στο διαστημόπλοιο. Ο κ. Βασίλης έκανε στροφή και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Μετά από λίγες ώρες φτάσαμε στη Γη.

Βασίλης Καρύδας

Συνέχεια 3η:

Όταν φτάσαμε στην μαύρη τρύπα, αυτή μας ρούφηξε με μεγάλη δύναμη. Όλα τα κορίτσια άρχισαν ξανά να τσιρίζουν, αλλά ο κ. Βασίλης τους έδωσε μια καραμέλα με γεύση φράουλα. Κοίταξα από το παράθυρο και είδα πολλά πράγματα να αιωρούνται: αστέρια, σύννεφα, ξυπνητήρια, πουλάκια, σοκολάτες, βιβλία, ολόκληροι πλανήτες, πιτόγυρα, ακόμα και την Τζένιφερ Λόπεζ να τρώει από ένα με την κυρία Πουτίνη και να μου χαμογελάνε.

Ξαφνικά γύρισα το κεφάλι μου και είδα τον κ. Βασίλη να αιωρείται μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Μαζί τους κι εγώ. Ήταν τέλεια!!! Εκείνη τη στιγμή η μαύρη τρύπα άνοιξε κι ένα πολύ δυνατό και ζεστό φως μας έλουσε. Ο κ. Βασίλης και τα κορίτσια έβγαλαν αμέσως τα γυαλιά ηλίου και άρχισαν να τραβούν φωτογραφίες και «selfie», για να τις ανεβάσουν στο Facebook. Πάλι καλά που είχαμε internet! Εκεί που δεν το περιμέναμε ακούστηκε ένας ήχος τηλεφώνου. Ήταν του κ. Βασίλη: τον είχε πάρει ο Αϊνστάιν για να του δώσει συγχαρητήρια. Ήμασταν οι πρώτοι άνθρωποι που έφταναν τόσο κοντά στην μαύρη τρύπα. Ο κύριος χοροπηδούσε σαν καγκουρό από τη χαρά του. Τότε μας λέει: «Ανοίξτε, παιδιά, τα βιβλία για να διαβάσουμε πώς να γυρίσουμε πίσω. Τα παιδιά όμως έκαναν ότι κοιμόντουσαν.

Πριν προλάβει να μιλήσει ξανά, η τρύπα μεγάλωσε πολύ και ρουφούσε τόσο, που καταβρόχθισε ολόκληρο τον γαλαξία. Ευτυχώς, γιατί δεν χρειάστηκε να πάμε πίσω στη Γη. Έτσι, ζήσαμε εμείς καλά στο νέο μας γαλαξία και η Πουτίνη με την Τζένιφερ Λόπεζ ακόμα καλύτερα!

Μάρκου Ευαγγελία.

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?